Van pantser naar plotter

Published on 1 February 2022 at 23:30

Mensen die mij kennen, weten dat ik een planner ben. Een die-hard, geen-gezeur, maak-gebruik-van-elk-uur-van-elke-dag-type planner. Ik plan dagelijks werk- en sociaal gerelateerde dingen, ik hou talloze lijstjes bij in kleurgecodeerde mapjes op mijn telefoon, in mijn laptop, in mijn notitieboekjes. Ik moet mijn emoties telkens zien te reguleren wanneer iets niet gaat zoals ik het gepland had... Lang verhaal kort: ik houd van structuur. Ik zou tientallen redenen kunnen noemen waarom. Ik ben een sterrenbeeld maagd, ik ben het oudste kind, ik heb het geheugen van Patrick Ster en ik zou geen flauw idee hebben hoe ik de duizenden dingen die ik nog wilde doen zou moeten onthouden als ik ze niet op zou schrijven. Maar de waarheid is, is dat dit niet altijd het geval was voor mij...

Toen ik jonger was, was ik de meest chaotische persoon die ik kende. Serieus. Ik dook zo'n beetje overal onvoorbereid op en ik deed maar wat bij de belangrijkste dingen op mijn to-d0 lijstjes. Dat gold ook voor mijn verhalen. Ik was een complete pantser bij Desperandum en Virago (wat betekent dat ik deed wat ik altijd deed: zomaar wat). Ik had GEEN idee waar mijn verhalen naartoe gingen wanneer ik begon met schrijven. En ik bedoel, ik ben heel blij met wat ik geschreven heb en ik vind het heerlijk dat mijn verhalen de meest rauwe en pure versie zijn van wat ze hadden kunnen worden. En ik had plezier tijdens het schrijven! Ik geloofde dat, ook al was ik een planner in hart en nieren, schrijfster-ik anders was. Ik had het mis.

Ongeveer een jaar geleden, misschien zelfs iets langer, begon ik met het schrijven van mijn derde boek, mijn eerste roman. Ik had een basic idee, maar ik had geen flauw idee waar het boek naartoe ging. En dat is waarom ik nu, een jaar later, mijn outline compleet opnieuw aan het maken ben. Ja, dit is waar het pantser zijn me compleet in mijn bil gebeten heeft. En ik weet niet eens WAAROM ik dacht dat het een goed idee was om geen enkel aspect van mijn boek te plannen. Ik bedoel, ik plande elk ander klein detail van mijn leven. Waarom plande ik DIT niet? Ik raakte vast in mijn outline, bleef maar nieuwe ideeën krijgen en er heerste niets dan chaos in de 30K woorden die ik geschreven had. Ik had steeds minder plezier in het schrijven van het verhaal, ik voelde me totaal niet op mijn gemak.

En dat is wanneer ik begon met plotten. Ik gooide alles dat ik had weg en begon met nadenken over waar de hoofdverhaallijn naartoe ging. Toen de secundaire verhaallijnen en... voordat ik het wist was ik aan het kleurcoderen, vulde ik tabellen in en maakte ik mindmaps. Ik was weer in mijn element! En zo kwam het dat ik elk kleine detail van mijn nieuwe boekenbaby aan het plotten was! Ik heb nou bijna mijn nieuwe outline af en ik ben ZO blij dat ik een plotter geworden ben. Nu weet ik precies waarover ik ga schrijven, en wanneer en hoe elk plotpunt, liefdesscène en tranentrekker gaat gebeuren.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn boek nu al verbeterd is omdat ik het zo rigoureus gepland heb. En ik weet gewoon dat dit verhaal zal resoneren met zoveel vrouwen, nu zelfs meer omdat ik alles geplot heb en over alles heb nagedacht op een manier die ik niet zou kunnen als ik me er weer doorheen gepantst had.

Ah, de vreugde van structuur. Ik wil je niet op deze manier overhalen, probeer het zelf uit! Heb je help nodig met ploten? Neem contact met me op! Ik kijk ernaar uit om al mijn tips en tricks met jou te delen!

- Pia Sophia


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.