Waarom ik van duisternis hou

Published on 31 October 2021 at 19:30

"Waar schrijf je dan over?" Het is een vraag die ik steevast krijg als mensen horen dat ik verhalen schrijf. De twinkel in hun ogen verandert in een verbaasde blik wanneer ze horen dat ik duistere dingen op papier zet. "Jij?!" Blijkbaar wordt het niet van mij verwacht. Maar als je het mij vraagt is er niets interessanter dan de duisternis die altijd wel ergens om ons heen hangt.
Ik hou van duisternis. Ik hou van de nacht, van enge films en van melancholische liedjes die je steken in je hart laten voelen terwijl je naar ze luistert. Het interessante aan duisternis is dat er zo weinig over gepraat wordt, terwijl we allemaal weten hoe duisternis voelt. Sommigen van ons zijn er bang voor, anderen gedijen in het donker in de breedste zin van het woord.
We krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken: tegenslagen. Momenten in ons leven waarop het voelt alsof we ze nooit te boven komen. Hoe helder de zon ook schijnt, hoe vrolijk de vogels ook zingen, in die periodes identificeren we ons enkel met de duistere hemel die ons na zonsondergang omhelst.
En toch, als iemand ons dan vraagt hoe het gaat, zijn we sneller geneigd om oneerlijk te zijn dan om de lichtloze put te benoemen.
Dat fascineert mij. Waarom rust er zo'n enorm taboe op iets dat we allemaal gemeen hebben? Dat is iets dat ik in mijn verhalen probeer te doorgronden. Mijn verhalen zijn dan ook niet geschreven om je met een opgelucht gevoel achter te laten, maar om je na te laten denken over de talloze gedaantes waarop het duister zich manifesteert. 
Als mensen is het gemakkelijk om te oordelen over dingen waar we bang voor zijn. Om een standpunt in te nemen over mensen en dingen die ons angst inboezemen. Absurd, als je het mij vraagt. Want duisternis is iets waar we niet omheen kunnen, hoe hard we ook ons best doen. Pas wanneer we dat in gaan zien, kunnen we van deze donkere wereld een plek maken waar eenieder van ons opgelucht adem kan halen.
Het duister van de nacht behoort tot het gedeelte van de mensen dat in contact staat met hun emoties en openstaat voor die van een ander. In momenten van duisternis ontstaan de diepste connecties, met onszelf en met elkaar. Daarom hou ik van duisternis.

- Pia Sophia


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.