Een zomer van vriendschap | A summer of friendship

Published on 5 September 2021 at 08:00

You can find the English version of this blogpost below.

 

Degenen die mij kennen, weten dat ik een verlegen persoon ben. Het duurt lang voordat ik me op mijn gemak voel. En in 'mij op mijn gemak' herkennen sommigen zichzelf op hun meest ongemakkelijke momenten. Toen ik nog goede voornemens bedacht, was één daarvan ook steevast dat ik aan mijn verlegenheid ging werken. Maar ik ben altijd zo geweest, en met de jaren groeide de acceptatie voor de eigenschap die ik mezelf zo lang in de weg liet zitten. 

Deze zomer werd ik omringd door voor mij nieuwe mensen, samengebracht door toevalligheden en dingen die we met elkaar gemeen hebben. En ja, ook deze zomer, ook bij deze nieuwe mensen, speelde verlegenheid een hoofdrol in de manier waarop ik contact legde met anderen. Ruim een week geleden ontmoette ik een deel van die mooie, lieve mensen weer op een plek waar eenieder van ons zichzelf mocht zijn: we kwamen samen om creatief te zijn, allemaal op onze eigen manier. 

Terwijl de prachtigste creaties om mij heen ontstonden, werd er een klein podium geopend. "Wil je iets voordragen uit je boek?" klonk het vriendelijk in mijn oor. Ik reageerde nog voordat ik goed en wel had nagedacht over wat ik nou echt wilde. "Nee!" Zo snel als ik het drieletterwoord had uitgesproken, zo snel had ik ook spijt. Ik ben trots op mijn werk en wil het graag met mensen delen, waarom durfde ik dan mijn eigen woorden niet hardop voor te lezen?...

Degene die mij die angstaanjagende vraag stelde, begreep waarom ik niet wilde en stemde in met mijn idee dat zij dan een stukje uit mijn boek zou voorlezen. "Kom je mee het podium op? Het is tenslotte jouw werk," stelde ze voor. Dat wilde ik wel. En terwijl de creatieve, fijne mensen dichterbij kwamen en de microfoon werd afgesteld, veranderde er iets in mij. "Zullen we het samen doen?" vroeg ik haar. Ik herkende mezelf niet terug. Maar zo geschiedde. Ik las een zin voor, daarna zij, en daarna ik weer. En toen het stuk voorgelezen was en het publiek reageerde, voelde ik me trots. Ik had het gewoon gedaan! Dankzij de aanmoediging en steun van degenen die ik nog maar een paar weken kende, maar die me steunden alsof we jarenlang lief en leed met elkaar hadden meegemaakt.

Dit is een voorbeeld van vriendschap waar we als mensen allemaal naar verlangen: met de juiste mensen om ons heen, halen we het beste in onszelf naar boven. Het is één van de vele herinnering aan de zomer die inmiddels weer achter ons ligt. Een herinnering die mij, in mijn levenslange verlegenheid, helpt groeien tot de persoon die ook kan zijn. 

- Pia Sophia

 

❤️🌈

 

Those who know me, know that I am a shy person. It takes a long time for me to feel comfortable. And in 'me at ease', some recognize themselves at their most inconvenient moments. When I was still thinking of New Year's resolutions, one of them invariably was to work on my shyness. But I've always been like that, and over the years, the acceptance for the trait that I let get in the way for so long had grown.

This summer I was surrounded by people who were new to me, brought together by coincidences and things we have in common. And yes, also this summer, also with these new people, shyness played a major role in the way I connected with others. Over a week ago I met some of those beautiful, lovely people again in a place where each of us could be ourselves: we came together to be creative, all in our own way.

While the most beautiful creations arose around me, a small stage was opened. "Would you like to recite something from your book?" it sounded friendly in my ear. I reacted before I had really thought about what I really wanted. "No!" As quickly as I had uttered the one-syllable word, as quickly I regretted it. I am proud of my work and I like to share it with people, so why did I not dare to read my own words aloud?...

The person who asked me that terrifying question understood why I didn't want to and agreed to my idea that she would then read an excerpt from my book. "Will you come on stage with me? It's your work after all," she suggested. I felt good about that. And as the creative, nice people got closer and the mic was tuned, something in me changed. "Shall we do it together?" I asked her. I didn't recognize myself. But so it happened. I read a sentence, then she, then me again. And when the piece was read and the audience reacted, I felt proud. I did it! Thanks to the encouragement and support of those I had known for only a few weeks, but who supported me as if we had been through years of joys and sorrows together.

This is an example of friendship that we all long for as humans: with the right people around us, we bring out the best in ourselves. It is one of the many memories of the summer that is now behind us. A memory that, in my lifelong shyness, helps me grow into the person who I can also be.

- Pia Sophia


« 

Add comment

Comments

There are no comments yet.