Waarom ik van duisternis hou | Why I Love Darkness

Published on 4 February 2021 at 23:16

You can find the English version of this blogpost below.

"Waar schrijf je dan over?" Het is een vraag die ik steevast krijg als mensen horen dat ik verhalen schrijf. De twinkel in hun ogen verandert in een verbaasde blik wanneer ze horen dat ik duistere dingen op papier zet. "Jij?!" Blijkbaar wordt het niet van mij verwacht. Maar als je het mij vraagt is er niets interessanter dan de duisternis die altijd wel ergens om ons heen hangt.

Ik hou van duisternis. Ik hou van de nacht, van enge films en van melancholische liedjes die je steken in je hart laten voelen. Het interessante aan duisternis is dat er zo weinig over gepraat wordt, terwijl we allemaal weten hoe duisternis voelt. Sommigen van ons zijn er bang voor, anderen gedijen in het donker in de breedste zin van het woord.

We krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken: tegenslagen. Momenten in ons leven waarop het voelt alsof we ze nooit te boven komen. Hoe helder de zon ook schijnt, hoe vrolijk de vogels ook zingen, in die periodes identificeren we ons enkel met de duistere hemel die ons na zonsondergang omhelst.
En toch, als iemand ons dan vraagt hoe het gaat, zijn we sneller geneigd om oneerlijk te zijn dan om te zeggen dat we in een lichtloze put zitten.

Dat fascineert mij. Waarom rust er zo'n enorm taboe op iets dat we allemaal gemeen hebben? Dat is iets dat ik in mijn verhalen probeer te doorgronden. Mijn verhalen zijn dan ook niet geschreven om je met een opgelucht gevoel achter te laten, maar om je na te laten denken over de talloze gedaantes waarop het duister zich manifesteert. Dat lees je in Desperandum en dat ga je lezen in Virago.

Als mensen is het gemakkelijk om te oordelen over dingen waar we bang voor zijn. Om een standpunt in te nemen over mensen en dingen die ons angst inboezemen. Absurd, als je het mij vraagt. Want duisternis is iets waar we niet omheen kunnen, hoe hard we ook ons best doen. Pas wanneer we dat in gaan zien, kunnen we van deze donkere wereld een plek maken waar eenieder van ons opgelucht adem kan halen.

Het duister van de nacht behoort tot het gedeelte van de mensen dat in contact staat met hun emoties en openstaat voor die van een ander. In momenten van duisternis ontstaan de diepste connecties, met onszelf en met elkaar. Daarom hou ik van duisternis.

Pia Sophia

---

"What do you write about?" It's a question I always get when people hear that I write stories. The twinkle in their eyes makes place for a confused look when they hear that I put dark things on paper. "You?!" That is apparently not expected from me. But, if you ask me, there's nothing more interesting than the darkness that is always lingering around us.

I love darkness. I love the night, scary movies and melancholy songs that stab you in the heart. The most interesting thing about darkness is that it is so rarely talked about, while all of us know how darkness feels. Some of us are scared of it, others thrive in the darkness in the broadest sense of the word.

We all have to deal with it sooner or later: setbacks. Moments in our life that feel as if we will never get through them. No matter how brightly the sun shines, no matter how cheerful the birds sing, in those periods we all only identify with the dark sky that embraces us after sundown.
And yet, if someone then is to ask us how we're doing, we're more inclined to be dishonest than to tell them we're stuck in a lightless place in our lives.

That fascinates me. Why is there such a huge taboo on something that we all have in common? That is something that I try to fathom in my stories. Therefore, my stories are not written to leave you with a relieved feeling, but to make you hink about the countless of shapes in which the darkness manifests itself. You can read that in Desperandum and you will read that in Virago.

As humans, it's easy to judge things we are scared of. To take a stand on people and things that instill fear in us. It's absurd, if you ask me. For darkness is a thing we can't ignore, no matter how hard we try. It's only when we see that, that we can make this dark world a place in which each of us is able to breathe freely.

The darkness of the night belongs to the people who are in contact with their emotions and is open for those of others. It's in moments of darkness that the deepest connections arise, with ourselves and with each other. That's why I love darkness.

Pia Sophia


 »

Add comment

Comments

There are no comments yet.