Een onverklaarbare gebeurtenis | An Inexplicable Event

You can find the English version of this blogpost below.

Heb je ook wel eens dat er iets onverklaarbaars gebeurt waarvan je weet dat het echt is, maar waarvan je ook weet dat anderen je niet misschien niet zullen geloven--omdat je het zelf ook misschien niet zou geloven als het jou niet zelf gebeurd was? Dat is het soort verhaal dat ik vandaag voor jullie opschrijf. Iets dat ik niet kan verklaren, maar dat te vreemd is om niet met jullie te delen. En jullie weten inmiddels hoe erg ik van vreemde dingen hou...

Het was een typische weekendochtend toen ik een beetje chagrijnig reageerde bij het zien van een onverwachtse verrassing. Iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad: er zat een barst in mijn telefoonscherm. Niet zomaar een krasje, nee, een gigantische barst die vanaf mijn selfie camera een spoor van honderden splinters tot over de helft van mijn hele scherm had gemaakt. Ik keek mijn man aan. "Wat is er hiermee gebeurd?" Maar hij wist het niet. Hij kon het ook niet weten, want ik had mijn mobiel op de bank neergelegd toen we met z'n tweetjes met onze pup gingen spelen. Ook onze kat was niet in de buurt van de bank geweest. Maar de verbrijzeling in mijn scherm was niet te missen! Het zag eruit alsof iemand een scherp object in mijn selfie camera had geramd, met de intentie om het ding uit te schakelen. Een aanzicht waarbij je zeker weten het geluid van brekende scherven verwacht te horen. Iets dat we niet zouden kunnen missen. Maar toch...

Niemand die iets had gehoord. Niemand die iets had gezien. Niemand die het ding ook maar had aangeraakt... Ik heb de bank binnenstebuiten gehaald om te checken voor scherpe objecten, maar buiten een berg kussens en dekens lag er niets op de bank dat mijn mobiel zo kon schaden. En het gekste van alles was dat het beschermglas volledig in tact was gebleven. Mijn mobiel was niet van zijn plek gekomen. De achterkant was nog heel. Alleen het scherm lag in duizend stukjes.

Er zal misschien een wetenschappelijk verklaarbare reden zijn dat mijn scherm plots kapot ging zonder dat hij gevallen was. Maar toch bestaat er in mijn hoofd een plausibelere verklaring knagen die me vertelt dat het ook zomaar iets anders kan zijn geweest. Of het iets duisters was of enkel iets magisch of buitenaards, dat weet ik niet... maar dat we geen van allen in de buurt van mijn scherm waren toen hij in scherven achterbleef, is één ding dat zeker is.

Pia Sophia

---

Do you ever experience something inexplicable, something that you know is real but you also know that people might not believe you--because you maybe wouldn't even believe it yourself if it didn't happen to you personally? That is the kind of story I'm writing down for you today. Something I can't explain, but that's too strange not to share with you. And, by now, you sure know how much I love strange things...

It was a typical weekend-morning when I reacted somewhat crankily at the sight of an unexpected surprise. Something we all had to deal with at least once: there was a crack in my phone screen. Not just a scratch, no, a gigantic crack that left a hundred splinters from my selfie camera all through more than half of my screen. I looked at my husband. "What happened here?" But he didn't know. He couldn't have known, since I had left my phone on the couch when we went to play with our pup together. Our cat also didn't come near the couch when it happened. But the shatters in my screen were not easy to overlook! It looked as if someone stabbed my selfie camera with a sharp object, with the intention of dismantling the thing altogether. A sight to which one would expect to hear a shattering noise. Something none of us could have possibly missed. But still...

No one had heard a thing. No one had seen a thing. No one had even touched the thing... I had searched the couch inside and out to check for any sharp objects, but aside from a pile of blankets and pillows, there was nothing there that could have damaged my phone so severely. And the strangest thing of all, was that my protection screen had stayed fully in tact. My phone didn't move an inch. The back of my phone was still in one piece. It was just the screen that was shattered in a thousand pieces.

There may be a scientific explanation for my screen suddenly breaking without having fallen down. But still, in my head there is a more plausible explanation that tells me it could easily have been something different. Whether it was something dark or merely something magical or from outer space, I don't know... but that none of us was close to my screen when it was left in pieces, is a given fact.

Pia Sophia

Read more »

Waarom ik van duisternis hou | Why I love darkness

You can find the English version of this blogpost below.

"Waar schrijf je dan over?" Het is een vraag die ik steevast krijg als mensen horen dat ik verhalen schrijf. De twinkel in hun ogen verandert in een verbaasde blik wanneer ze horen dat ik duistere dingen op papier zet. "Jij?!" Blijkbaar wordt het niet van mij verwacht. Maar als je het mij vraagt is er niets interessanter dan de duisternis die altijd wel ergens om ons heen hangt.

Ik hou van duisternis. Ik hou van de nacht, van enge films en van melancholische liedjes die je steken in je hart laten voelen. Het interessante aan duisternis is dat er zo weinig over gepraat wordt, terwijl we allemaal weten hoe duisternis voelt. Sommigen van ons zijn er bang voor, anderen gedijen in het donker in de breedste zin van het woord.

We krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken: tegenslagen. Momenten in ons leven waarop het voelt alsof we ze nooit te boven komen. Hoe helder de zon ook schijnt, hoe vrolijk de vogels ook zingen, in die periodes identificeren we ons enkel met de duistere hemel die ons na zonsondergang omhelst.
En toch, als iemand ons dan vraagt hoe het gaat, zijn we sneller geneigd om oneerlijk te zijn dan om te zeggen dat we in een lichtloze put zitten.

Dat fascineert mij. Waarom rust er zo'n enorm taboe op iets dat we allemaal gemeen hebben? Dat is iets dat ik in mijn verhalen probeer te doorgronden. Mijn verhalen zijn dan ook niet geschreven om je met een opgelucht gevoel achter te laten, maar om je na te laten denken over de talloze gedaantes waarop het duister zich manifesteert. Dat lees je in Desperandum en dat ga je lezen in Virago.

Als mensen is het gemakkelijk om te oordelen over dingen waar we bang voor zijn. Om een standpunt in te nemen over mensen en dingen die ons angst inboezemen. Absurd, als je het mij vraagt. Want duisternis is iets waar we niet omheen kunnen, hoe hard we ook ons best doen. Pas wanneer we dat in gaan zien, kunnen we van deze donkere wereld een plek maken waar eenieder van ons opgelucht adem kan halen.

Het duister van de nacht behoort tot het gedeelte van de mensen dat in contact staat met hun emoties en openstaat voor die van een ander. In momenten van duisternis ontstaan de diepste connecties, met onszelf en met elkaar. Daarom hou ik van duisternis.

Pia Sophia

---

"What do you write about?" It's a question I always get when people hear that I write stories. The twinkle in their eyes makes place for a confused look when they hear that I put dark things on paper. "You?!" That is apparently not expected from me. But, if you ask me, there's nothing more interesting than the darkness that is always lingering around us.

I love darkness. I love the night, scary movies and melancholy songs that stab you in the heart. The most interesting thing about darkness is that it is so rarely talked about, while all of us know how darkness feels. Some of us are scared of it, others thrive in the darkness in the broadest sense of the word.

We all have to deal with it sooner or later: setbacks. Moments in our life that feel as if we will never get through them. No matter how brightly the sun shines, no matter how cheerful the birds sing, in those periods we all only identify with the dark sky that embraces us after sundown.
And yet, if someone then is to ask us how we're doing, we're more inclined to be dishonest than to tell them we're stuck in a lightless place in our lives.

That fascinates me. Why is there such a huge taboo on something that we all have in common? That is something that I try to fathom in my stories. Therefore, my stories are not written to leave you with a relieved feeling, but to make you hink about the countless of shapes in which the darkness manifests itself. You can read that in Desperandum and you will read that in Virago.

As humans, it's easy to judge things we are scared of. To take a stand on people and things that instill fear in us. It's absurd, if you ask me. For darkness is a thing we can't ignore, no matter how hard we try. It's only when we see that, that we can make this dark world a place in which each of us is able to breathe freely.

The darkness of the night belongs to the people who are in contact with their emotions and is open for those of others. It's in moments of darkness that the deepest connections arise, with ourselves and with each other. That's why I love darkness.

Pia Sophia

Read more »