Een zomer van vriendschap | A summer of friendship

You can find the English version of this blogpost below.

 

Degenen die mij kennen, weten dat ik een verlegen persoon ben. Het duurt lang voordat ik me op mijn gemak voel. En in 'mij op mijn gemak' herkennen sommigen zichzelf op hun meest ongemakkelijke momenten. Toen ik nog goede voornemens bedacht, was één daarvan ook steevast dat ik aan mijn verlegenheid ging werken. Maar ik ben altijd zo geweest, en met de jaren groeide de acceptatie voor de eigenschap die ik mezelf zo lang in de weg liet zitten. 

Deze zomer werd ik omringd door voor mij nieuwe mensen, samengebracht door toevalligheden en dingen die we met elkaar gemeen hebben. En ja, ook deze zomer, ook bij deze nieuwe mensen, speelde verlegenheid een hoofdrol in de manier waarop ik contact legde met anderen. Ruim een week geleden ontmoette ik een deel van die mooie, lieve mensen weer op een plek waar eenieder van ons zichzelf mocht zijn: we kwamen samen om creatief te zijn, allemaal op onze eigen manier. 

Terwijl de prachtigste creaties om mij heen ontstonden, werd er een klein podium geopend. "Wil je iets voordragen uit je boek?" klonk het vriendelijk in mijn oor. Ik reageerde nog voordat ik goed en wel had nagedacht over wat ik nou echt wilde. "Nee!" Zo snel als ik het drieletterwoord had uitgesproken, zo snel had ik ook spijt. Ik ben trots op mijn werk en wil het graag met mensen delen, waarom durfde ik dan mijn eigen woorden niet hardop voor te lezen?...

Degene die mij die angstaanjagende vraag stelde, begreep waarom ik niet wilde en stemde in met mijn idee dat zij dan een stukje uit mijn boek zou voorlezen. "Kom je mee het podium op? Het is tenslotte jouw werk," stelde ze voor. Dat wilde ik wel. En terwijl de creatieve, fijne mensen dichterbij kwamen en de microfoon werd afgesteld, veranderde er iets in mij. "Zullen we het samen doen?" vroeg ik haar. Ik herkende mezelf niet terug. Maar zo geschiedde. Ik las een zin voor, daarna zij, en daarna ik weer. En toen het stuk voorgelezen was en het publiek reageerde, voelde ik me trots. Ik had het gewoon gedaan! Dankzij de aanmoediging en steun van degenen die ik nog maar een paar weken kende, maar die me steunden alsof we jarenlang lief en leed met elkaar hadden meegemaakt.

Dit is een voorbeeld van vriendschap waar we als mensen allemaal naar verlangen: met de juiste mensen om ons heen, halen we het beste in onszelf naar boven. Het is één van de vele herinnering aan de zomer die inmiddels weer achter ons ligt. Een herinnering die mij, in mijn levenslange verlegenheid, helpt groeien tot de persoon die ook kan zijn. 

- Pia Sophia

 

❤️🌈

 

Those who know me, know that I am a shy person. It takes a long time for me to feel comfortable. And in 'me at ease', some recognize themselves at their most inconvenient moments. When I was still thinking of New Year's resolutions, one of them invariably was to work on my shyness. But I've always been like that, and over the years, the acceptance for the trait that I let get in the way for so long had grown.

This summer I was surrounded by people who were new to me, brought together by coincidences and things we have in common. And yes, also this summer, also with these new people, shyness played a major role in the way I connected with others. Over a week ago I met some of those beautiful, lovely people again in a place where each of us could be ourselves: we came together to be creative, all in our own way.

While the most beautiful creations arose around me, a small stage was opened. "Would you like to recite something from your book?" it sounded friendly in my ear. I reacted before I had really thought about what I really wanted. "No!" As quickly as I had uttered the one-syllable word, as quickly I regretted it. I am proud of my work and I like to share it with people, so why did I not dare to read my own words aloud?...

The person who asked me that terrifying question understood why I didn't want to and agreed to my idea that she would then read an excerpt from my book. "Will you come on stage with me? It's your work after all," she suggested. I felt good about that. And as the creative, nice people got closer and the mic was tuned, something in me changed. "Shall we do it together?" I asked her. I didn't recognize myself. But so it happened. I read a sentence, then she, then me again. And when the piece was read and the audience reacted, I felt proud. I did it! Thanks to the encouragement and support of those I had known for only a few weeks, but who supported me as if we had been through years of joys and sorrows together.

This is an example of friendship that we all long for as humans: with the right people around us, we bring out the best in ourselves. It is one of the many memories of the summer that is now behind us. A memory that, in my lifelong shyness, helps me grow into the person who I can also be.

- Pia Sophia

Read more »

Waarom ik schrijfsters coach | Why I coach female authors

You can find the English version of this blogpost below.

 

De literatuur wordt gedomineerd door witte mannen. Het gros van de boeken die je in de boekwinkel ziet liggen, is geschreven door witte mannen. Ook wanneer het neerkomt op de personages wiens verhalen je volgt, is er weinig diversiteit te bekennen. Wie de mainstream boekenwereld volgt, zou haast denken dat er niemand anders op de wereld leeft dan de witte, cis-het mannen waar we inmiddels toch wel genoeg van hebben gezien. De schaarse, verdwaalde vrouwelijk personages in een door de media geprezen boek, stemt ons niet veel vrolijker. De vrouwen die in de pagina's van deze bekende boeken leven, worden vaak afgebeeld volgens het vermoeiende stereotype: onintelligent, conservatief en compleet afhankelijk van de mannelijke helden om wie het verhaal toch al draait. En áls er dan een boek uitgegeven wordt over vrouwen (voel je de bui al hangen?)... bestaat er een dikke kans dat die wijsheden vanuit vrouwelijk perspectief óók door mannen geschreven zijn. Ik ben het zat.

Ik wil boeken lezen voor en door vrouwen, die meer om het lijf hebben dan het volgen van hopeloze romantici die als enige doel in het leven hebben om hun Ware Liefde te ontmoeten. Ik wil dat het algoritme mij geen kook- en huishoudboeken aanraadt omdat ik ergens op een site heb aangegeven dat ik een vrouw ben. Ik wil verhalen lezen van Zwarte en moslimvrouwen die níet gaan over onderdrukking, racisme of pijn (uitgevers die enkel dit soort verhalen van vrouwen van kleur publiceren: take notes). Ik wil leeslijsten gedomineerd zien door vrouwelijke auteurs, in alle genres. De wereld heeft onze verhalen nodig!

Sommigen zullen dit stuk al rollend met hun ogen lezen. Sommigen zullen me een idealist vinden. Een dromer. Maar ik weet dat ik niet de enige ben. Ik weet dat er een overschot is aan onontdekt potentieel en ontmoedigde passie onder de vrouwelijke auteurs (in spé) die ik zo graag wil zien. 

Voor die vrouwen ben ik er, zet ik mijn hoofd en mijn hart volledig open. Samen kunnen we zorgen dat jouw verhaal verteld wordt en dat ook jouw boek straks in imposante boekencollecties prijkt. 

- Pia Sophia

 

 

Literature is dominated by white men. Most of the books you see in bookstores are written by white men. Also when it comes to the characters whose stories you follow, there is little diversity to be seen. Anyone who follows the mainstream book world would almost think that there is no one else in the world than the white, cis-het men we've seen enough of by now. The scarce, lost female characters in a book praised by the media does not make us much happier. The women who live in the pages of these well-known books are often portrayed according to the tiresome stereotype: unintelligent, conservative and completely dependent on the male heroes who the story revolves around anyway. And if a book is published about women (see where this is going yet?)... there is a good chance that those wisdoms from a female perspective were also written by men. I'm sick of it.

I want to read books for and by women that are about more than following hopeless romantics whose sole purpose in life is to meet their True Love. I don't want the algorithm to recommend cooking and housekeeping books to me because I stated somewhere on a site that I'm a woman. I want to read stories by Black and Muslim women that are not about oppression, racism or pain (publishers that only publish these kinds of stories of women of color: take notes). I want to see reading lists dominated by female authors, across all genres. The worlds needs our stories!

Some will read this piece with their eyes rolling. Some will think I'm an idealist. A dreamer. But I know I'm not the only one. I know there is a surplus of undiscovered potential and discouraged passion among (aspiring) female authors that I so desperately want to see. For those women I am there, I open my head and my heart completely. Together we can ensure that your story is told and that your book will soon be featured in impressive book collections.

- Pia Sophia

Read more »

Mijn reis | My journey

You can find the English version of this blogpost below.

 

"Als je goed je best doet op school, dan kom je er wel." Ik ben er zeker van dat je die zin in je leven meermaals gehoord hebt. Misschien heb je het zelf ook wel gezegd. En, natuurlijk, er zit een kern van waarheid in. In een maatschappij als de onze openen deuren zich gemakkelijker wanneer je een diploma of twee in je zak hebt. 
Als klein meisje wilde ik altijd al schrijfster worden. Ik droomde erover vanaf het moment dat ik wist wat een boek was. Een droom die door de meeste volwassenen om mij heen enkel als hobby werd gezien. Ik luisterde. Deed mijn best op school en haalde die diploma's in een veld waarin ik dacht mijn eeuwige geluk te kunnen vinden. 
Zo studeerde ik ruim drie jaar geleden af als verloskundige. Een beroep dat me heus een hoop vreugde bracht, maar het was niet genoeg. De wens, nee, de dráng om te schrijven bleef. Tussen de slapeloze nachten waarin ik tientallen baby's op de wereld hielp, en de drukke dagen waarin ik zwangeren met soms onverklaarbare klachten zag, schreef ik. Zo werd, beetje bij beetje, mijn eerste boek geboren: Desperandum. Doodeng vond ik het om voor het eerst in mijn leven mijn hart en ziel voor de wereld beschikbaar te maken. Maar het smaakte naar meer. Nog meer slapeloze nachten, nog meer drukke dagen, en zo'n anderhalf jaar later bracht ik op Internationale Vrouwendag van dit jaar Virago uit. Ineens besefte ik dat ik mijn jeugddroom aan het leven was: ik was schrijfster! Ik had mijn diploma's, ik had een baan, maar ik werd het gelukkigst van mijn boeken.
Hoe meer mensen mijn verhalen lazen, hoe meer ik in gesprek raakte met andere schrijfsters. Ik vond het geweldig om mijn ervaringen te delen. Maar Corona kwam om de hoek kijken en de wereld verkeerde in absolute chaos. Plots werd ik me bewust van de vergankelijkheid van alles dat ooit zo belangrijk had geleken. Zo geschiedde dat ik na anderhalf jaar lockdown besefte dat er méér was dan de carrière die ik voor mezelf uitgestippeld had. Als de afgelopen anderhalf jaar mij iets geleerd hebben, dan is het dat er maar één moment is om te doen waar je van droomt: nu.
Ik wil daarom afsluiten met: "Als je je dromen volgt, dan kom je er wel." En ik kan je daarmee helpen.

- Pia Sophia


✨🖤

 

"If you do your best in school, you'll get there." I'm sure you've heard that phrase many times in your life. You may have said it yourself. And, of course, there is a grain of truth in it. In a society like ours, doors open more easily when you have a degree or two in your pocket.

As a little girl I always wanted to be a writer. I dreamed about it from the moment I knew what a book was. A dream that was only seen as a hobby by most adults around me. I listened. Did my best in school and got those degrees in a field where I thought I could find my eternal happiness.

I graduated as a midwife more than three years ago. A profession that really brought me a lot of joy, but it was not enough. The desire, no, the urge to write remained. Between the sleepless nights in which I assisted with the birth of dozens of babies, and the busy days in which I saw pregnant women with sometimes inexplicable complaints, I wrote. Thus, little by little, my first book was born: Desperandum. I was terrified to make my heart and soul available to the world for the first time in my life. But it tasted like more. More sleepless nights, more busy days, and about a year and a half later I released Virago on International Women's Day this year. Suddenly I realized that I was living my childhood dream: I was a writer! I had my degrees, I had a job, but my books made me happiest.

The more people read my stories, the more I got into contact with other writers. I loved sharing my experiences. But COVID came and the world was in absolute chaos. Suddenly I became aware of the transience of everything that had once seemed so important. So it happened that after a year and a half of lockdown I realized that there was more than the career I had mapped out for myself. If the past year and a half has taught me anything, it's that there is only one moment to do what you dream of: now. I therefore want to close with: "If you follow your dreams, you will get there." And I can help you with that.

- Pia Sophia

Read more »