Het belang van "samen" | The importance of "together"

Het is vandaag de Internationale Dag van Transgendervisibiliteit. Een dag die belangrijk is voor iedereen; ook als je in je directe omgeving niemand kent die zichzelf identificeert als transgender. Discriminatie tegen transgender personen is zo echt als het feit dat water nat is. En net zoals bij discriminatie op basis van andere kenmerken het geval is, zijn we er als samenleving heel goed in om dat voor het gemak even te vergeten.

Voor mij, persoonlijk en in mijn verhalen, is het belangrijk om transgender personen te erkennen en te eren zoals ik elk ander persoon zou doen. Daarbij hoort ook het meevieren van diens overwinningen. En Nederland heeft op het vlak van intersectioneel feminisme behoorlijk wat te vieren! Want naast het feit dat we voor het eerst een Zwarte vrouw én een hijab-dragende vrouw in de Tweede Kamer hebben, hebben we natuurlijk ook voor het eerst een transgender vrouw in de Tweede Kamer. Een historisch resultaat van de afgelopen verkiezingen. Eentje waar we trots op mogen zijn.

In één van mijn meest emotionele verhalen uit Virago draait het allemaal om één van de sterkste vrouwen die mijn hoofd ooit schiep. Een vrouw die een geheim met zich meedroeg dat ze zelfs met haar laatste adem niet kon delen. Een verhaal dat deels een verwezenlijking van mijn fantasie is, maar waarin ik een ode breng aan de levensechte kracht en de moeite die vrouwen als zij dagelijks ondergaan. Vrouwen die in een ander lichaam geboren zijn. De transgender vrouwen die met nog meer ongelijkheden te kampen krijgen dan ik me ooit kan voorstellen. Ik zie jullie. Jullie zijn heldinnen.

Pia Sophia

---

Today is the International Day of Transgender Visibility. A day that is important for everyone; also if you don't know anyone personally who identifies as being transgender. Discrimination against transgender persons is as real as the fact that water is wet. And just like with discrimination because of other characteristics, we as a society are awfully good at forgetting that.

For me, personally and in the stories I write, it is important to acknowledge and to honor transgender people like I would any other person. This also includes celebrating their victories. And the Netherlands has quite a lot to celebrate in regards of intersectional feminism! Because in addition to the fact that we have a Black woman and a hijab-wearing woman in the House of Representatives for the first time, we of course also have a transgender woman in the House of Representatives for the first time. A historic result of the past elections. One we can be proud of.

One of my most emotional stories from Virago is all about one of the strongest women my mind ever created. A woman who carried a secret that she could not share even with her last breath. A story that is partly a realization of my fantasy, but in which I pay tribute to the lifelike strength and effort that women like them undergo every day. Women born in another body. The transgender women who face even more inequalities than I can ever imagine. I see you. You are heroines.

Pia Sophia

Read more »

Lente, onze moeder | Spring, Our Mother

You can find the English version of this blogpost below.

Hoewel de koele nachten ons anders willen doen geloven, lacht de lente ons vanuit de horizon toe. Het is de jaarlijkse verse start waarin we allen tegelijkertijd uit onze winterslaap ontwaken. Ons binnenste gevoed door de vriendelijke zonnestralen die ons geliefd laten voelen, als een moeder die haar pasgeborene koestert terwijl ze zelf heelt van de transformatie die ze net in de wereld teweegbracht.
Lente, onze moeder, schenkt ons bloesem om ons eraan te herinneren dat onze schoonheid in de schoot van ware liefde tevoorschijn komt.
Lente, onze moeder, schenkt ons warmte om ons eraan te herinneren dat zelfs de guurste tijden ten einde komen.
Lente, onze moeder, schenkt ons nieuw leven om ons eraan te herinneren wat de ware waarde van ons zijn uitgehaald wordt.
Lente, onze moeder, ons begin. Open je ogen, het is tijd. Het is magisch.

Pia Sophia

---

Although the cool nights would make us believe otherwise, spring smiles at us from the horizon. It is the annual fresh start in which we all wake up from our hibernation at the same time. Nourished by the gentle rays of the sun that make us feel loved, like a mother nurturing her newborn as she heals herself from the transformation she just brought about in the world.
Spring, our mother, gives us blossom to remind us that our beauty is emerging in the bosom of true love.
Spring, our mother, gives us warmth to remind us that even the harshest times are coming to an end.
Spring, our mother, gives us new life to remind us of the true value of our being accomplished.
Spring, our mother, our beginning. Open your eyes, it's time. It's magical.

Pia Sophia

Read more »

De kracht van vrouwen | The Power of Women

You can find the English version of this blogpost below.

Het is zondag 7 maart en de zon die buiten schijnt verraadt mij dat de lente eindelijk nadert.
Het is zondag 7 maart en de zon die binnenin mij schijnt verraadt het geheim van mijn vreugde, die veroorzaakt wordt door het feit dat mijn tweede boek, Virago, morgen eindelijk uitkomt.

Het is niet zomaar dat ik ervoor heb gekozen om Virago op Internationale Vrouwendag uit te brengen. Virago is een ode aan alle vrouwen, die allemaal krachtige heldinnen zijn op hun eigen manier.

"De kracht van vrouwen" is een fenomeen dat nauwelijks te omvatten is, omdat het alom aanwezig is. Doorleven terwijl je maandelijks een week lang bloedt, is de kracht van vrouwen. 's Avonds over straat gaan terwijl je weet dat het mogelijk levensgevaarlijk is, is de kracht van vrouwen. Keuzes maken ten gunste van je geliefden, jezelf opofferend, is de kracht van vrouwen. Strijden tegen het systeem dat als enige doel heeft jou neer te halen, is de kracht van vrouwen.
Van vrouwen wordt meer verwacht dan van mannen ooit gedurfd wordt te vragen, terwijl er een kritisch oordeel klaar staat bij alles wat we doen. Vrouwen van kleur, vrouwen die leven met een beperking, vrouwen met een transgender achtergrond en vrouwen die op vrouwen vallen (of op mannen en vrouwen, of die geen voorkeur voor geslacht hebben, of die op niemand vallen...) worden in deze samenleving helemaal onderaan de ladder geplaatst. En tóch durven we te zeggen dat we in een gelijke samenleving wonen. Dat we allemaal gelijk zijn. De hypocrisie.

Virago is voor jou. Voor ons. We voeren deze strijd niet alleen. Hoe je ook je kracht benut, jij bent een heldin. Dat zijn we allemaal.

Pia Sophia

---

It's Sunday, March 7 and the sun that's shining outside reveals to me that spring is, finally, upon us.
It's Sunday, March 7 and the sun that's shining inside of me reveals the secret of my joy, which is brought on by the fact that tomorrow my second book, Virago, finally launches.

It is not without reason that I've chosen to launch Virago on International Women's Day. Virago is an ode to all women, who are all powerful heroines in their own way.

"The power of women" is a phenomenon that is difficult to comprehend, because it is omnipresent. Living on while bleeding for a week every month is the power of women. Walking the street late at night, knowing that it might be life-threatening, is the power of women. Making choices in favor of your loved ones, sacrificing yourself, is the power of women. Fighting the system whose sole purpose is to bring you down, is the power of women.
More is expected of women than is ever dared to ask of men, while there is a critical judgment in everything we do. Women of color, women who live with a disability, women with a transgender background and women who like women (or men and women, or who have no preference for gender, or who don't like anyone...) are placed at the very bottom of the ladder by this society. And yet we dare to say that we live in an equal society. That we are all the same. The hypocrisy.

Virago is for you. For us. We are not fighting this battle alone. However you use your strength, you are a heroine. We all are.

Pia Sophia

Read more »

Een onverklaarbare gebeurtenis | An Inexplicable Event

You can find the English version of this blogpost below.

Heb je ook wel eens dat er iets onverklaarbaars gebeurt waarvan je weet dat het echt is, maar waarvan je ook weet dat anderen je niet misschien niet zullen geloven--omdat je het zelf ook misschien niet zou geloven als het jou niet zelf gebeurd was? Dat is het soort verhaal dat ik vandaag voor jullie opschrijf. Iets dat ik niet kan verklaren, maar dat te vreemd is om niet met jullie te delen. En jullie weten inmiddels hoe erg ik van vreemde dingen hou...

Het was een typische weekendochtend toen ik een beetje chagrijnig reageerde bij het zien van een onverwachtse verrassing. Iets waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad: er zat een barst in mijn telefoonscherm. Niet zomaar een krasje, nee, een gigantische barst die vanaf mijn selfie camera een spoor van honderden splinters tot over de helft van mijn hele scherm had gemaakt. Ik keek mijn man aan. "Wat is er hiermee gebeurd?" Maar hij wist het niet. Hij kon het ook niet weten, want ik had mijn mobiel op de bank neergelegd toen we met z'n tweetjes met onze pup gingen spelen. Ook onze kat was niet in de buurt van de bank geweest. Maar de verbrijzeling in mijn scherm was niet te missen! Het zag eruit alsof iemand een scherp object in mijn selfie camera had geramd, met de intentie om het ding uit te schakelen. Een aanzicht waarbij je zeker weten het geluid van brekende scherven verwacht te horen. Iets dat we niet zouden kunnen missen. Maar toch...

Niemand die iets had gehoord. Niemand die iets had gezien. Niemand die het ding ook maar had aangeraakt... Ik heb de bank binnenstebuiten gehaald om te checken voor scherpe objecten, maar buiten een berg kussens en dekens lag er niets op de bank dat mijn mobiel zo kon schaden. En het gekste van alles was dat het beschermglas volledig in tact was gebleven. Mijn mobiel was niet van zijn plek gekomen. De achterkant was nog heel. Alleen het scherm lag in duizend stukjes.

Er zal misschien een wetenschappelijk verklaarbare reden zijn dat mijn scherm plots kapot ging zonder dat hij gevallen was. Maar toch bestaat er in mijn hoofd een plausibelere verklaring knagen die me vertelt dat het ook zomaar iets anders kan zijn geweest. Of het iets duisters was of enkel iets magisch of buitenaards, dat weet ik niet... maar dat we geen van allen in de buurt van mijn scherm waren toen hij in scherven achterbleef, is één ding dat zeker is.

Pia Sophia

---

Do you ever experience something inexplicable, something that you know is real but you also know that people might not believe you--because you maybe wouldn't even believe it yourself if it didn't happen to you personally? That is the kind of story I'm writing down for you today. Something I can't explain, but that's too strange not to share with you. And, by now, you sure know how much I love strange things...

It was a typical weekend-morning when I reacted somewhat crankily at the sight of an unexpected surprise. Something we all had to deal with at least once: there was a crack in my phone screen. Not just a scratch, no, a gigantic crack that left a hundred splinters from my selfie camera all through more than half of my screen. I looked at my husband. "What happened here?" But he didn't know. He couldn't have known, since I had left my phone on the couch when we went to play with our pup together. Our cat also didn't come near the couch when it happened. But the shatters in my screen were not easy to overlook! It looked as if someone stabbed my selfie camera with a sharp object, with the intention of dismantling the thing altogether. A sight to which one would expect to hear a shattering noise. Something none of us could have possibly missed. But still...

No one had heard a thing. No one had seen a thing. No one had even touched the thing... I had searched the couch inside and out to check for any sharp objects, but aside from a pile of blankets and pillows, there was nothing there that could have damaged my phone so severely. And the strangest thing of all, was that my protection screen had stayed fully in tact. My phone didn't move an inch. The back of my phone was still in one piece. It was just the screen that was shattered in a thousand pieces.

There may be a scientific explanation for my screen suddenly breaking without having fallen down. But still, in my head there is a more plausible explanation that tells me it could easily have been something different. Whether it was something dark or merely something magical or from outer space, I don't know... but that none of us was close to my screen when it was left in pieces, is a given fact.

Pia Sophia

Read more »

Waarom ik van duisternis hou | Why I Love Darkness

You can find the English version of this blogpost below.

"Waar schrijf je dan over?" Het is een vraag die ik steevast krijg als mensen horen dat ik verhalen schrijf. De twinkel in hun ogen verandert in een verbaasde blik wanneer ze horen dat ik duistere dingen op papier zet. "Jij?!" Blijkbaar wordt het niet van mij verwacht. Maar als je het mij vraagt is er niets interessanter dan de duisternis die altijd wel ergens om ons heen hangt.

Ik hou van duisternis. Ik hou van de nacht, van enge films en van melancholische liedjes die je steken in je hart laten voelen. Het interessante aan duisternis is dat er zo weinig over gepraat wordt, terwijl we allemaal weten hoe duisternis voelt. Sommigen van ons zijn er bang voor, anderen gedijen in het donker in de breedste zin van het woord.

We krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken: tegenslagen. Momenten in ons leven waarop het voelt alsof we ze nooit te boven komen. Hoe helder de zon ook schijnt, hoe vrolijk de vogels ook zingen, in die periodes identificeren we ons enkel met de duistere hemel die ons na zonsondergang omhelst.
En toch, als iemand ons dan vraagt hoe het gaat, zijn we sneller geneigd om oneerlijk te zijn dan om te zeggen dat we in een lichtloze put zitten.

Dat fascineert mij. Waarom rust er zo'n enorm taboe op iets dat we allemaal gemeen hebben? Dat is iets dat ik in mijn verhalen probeer te doorgronden. Mijn verhalen zijn dan ook niet geschreven om je met een opgelucht gevoel achter te laten, maar om je na te laten denken over de talloze gedaantes waarop het duister zich manifesteert. Dat lees je in Desperandum en dat ga je lezen in Virago.

Als mensen is het gemakkelijk om te oordelen over dingen waar we bang voor zijn. Om een standpunt in te nemen over mensen en dingen die ons angst inboezemen. Absurd, als je het mij vraagt. Want duisternis is iets waar we niet omheen kunnen, hoe hard we ook ons best doen. Pas wanneer we dat in gaan zien, kunnen we van deze donkere wereld een plek maken waar eenieder van ons opgelucht adem kan halen.

Het duister van de nacht behoort tot het gedeelte van de mensen dat in contact staat met hun emoties en openstaat voor die van een ander. In momenten van duisternis ontstaan de diepste connecties, met onszelf en met elkaar. Daarom hou ik van duisternis.

Pia Sophia

---

"What do you write about?" It's a question I always get when people hear that I write stories. The twinkle in their eyes makes place for a confused look when they hear that I put dark things on paper. "You?!" That is apparently not expected from me. But, if you ask me, there's nothing more interesting than the darkness that is always lingering around us.

I love darkness. I love the night, scary movies and melancholy songs that stab you in the heart. The most interesting thing about darkness is that it is so rarely talked about, while all of us know how darkness feels. Some of us are scared of it, others thrive in the darkness in the broadest sense of the word.

We all have to deal with it sooner or later: setbacks. Moments in our life that feel as if we will never get through them. No matter how brightly the sun shines, no matter how cheerful the birds sing, in those periods we all only identify with the dark sky that embraces us after sundown.
And yet, if someone then is to ask us how we're doing, we're more inclined to be dishonest than to tell them we're stuck in a lightless place in our lives.

That fascinates me. Why is there such a huge taboo on something that we all have in common? That is something that I try to fathom in my stories. Therefore, my stories are not written to leave you with a relieved feeling, but to make you hink about the countless of shapes in which the darkness manifests itself. You can read that in Desperandum and you will read that in Virago.

As humans, it's easy to judge things we are scared of. To take a stand on people and things that instill fear in us. It's absurd, if you ask me. For darkness is a thing we can't ignore, no matter how hard we try. It's only when we see that, that we can make this dark world a place in which each of us is able to breathe freely.

The darkness of the night belongs to the people who are in contact with their emotions and is open for those of others. It's in moments of darkness that the deepest connections arise, with ourselves and with each other. That's why I love darkness.

Pia Sophia

Read more »